Większość wielkich kłamstw zaczyna się od czegoś niewielkiego. Przemilczanego faktu, fałszywego nazwiska, podkoloryzowanego życiorysu albo udawania kogoś, kim chciałoby się być. Jeżeli otoczenie uwierzy, pojawia się pokusa, żeby pójść krok dalej. A później następny.
WIDEO…
Bohaterowie tych seriali mają różne powody, żeby oszukiwać. Jedni chcą dostać się do świata zarezerwowanego dla bogatszych i bardziej wpływowych, inni szukają popularności albo próbują uciec od osoby, którą byli wcześniej. Łączy ich jedno: w pewnym momencie stworzone przez nich kłamstwo staje się tak duże, że jego utrzymanie zaczyna kosztować więcej niż powiedzenie prawdy.
„Kim jest Anna?”
Anna Delvey pojawia się wśród nowojorskiej elity i bardzo szybko daje wszystkim do zrozumienia, że należy do tego świata. Drogie hotele, ekskluzywne restauracje, designerskie ubrania i plany stworzenia prestiżowego klubu tylko wzmacniają jej wizerunek. Anna przedstawia się jako niemiecka dziedziczka dysponująca ogromnym majątkiem. Ludzie zaczynają traktować ją dokładnie tak, jak oczekuje. Problem w tym, że Anna Delvey w rzeczywistości nazywa się Anna Sorokin.
Julia Garner gra ją jako osobę niezwykle pewną siebie, która potrafi zachowywać się tak, jakby samo przekonanie o własnym bogactwie było wystarczającym dowodem jego istnienia. Anna nie ogranicza się do opowiadania historii o rodzinnym majątku. Próbuje zdobyć miliony dolarów finansowania, zatrzymuje się w luksusowych hotelach i obraca wśród ludzi, którzy rzadko pytają o pieniądze, bo zakładają, że wszyscy wokół je mają.
Drugą kluczową bohaterką jest dziennikarka Vivian Kent, grana przez Annę Chlumsky. Próbuje odtworzyć drogę Anny i zrozumieć, jak młodej kobiecie udało się przekonać tak wielu ludzi, że jest kimś zupełnie innym.
„Celebrytka”
Seo A-ri nie jest gwiazdą mediów społecznościowych. Nie należy do najbogatszych, nie ma milionów obserwujących i nie spędza dni na pokazywaniu idealnego życia. Przypadek sprawia jednak, że dostaje możliwość wejścia do środowiska internetowych celebrytów.
Park Gyu-young gra kobietę, która bardzo szybko odkrywa mechanizmy rządzące tym światem. Popularność oznacza pieniądze, darmowe produkty, kontrakty reklamowe i dostęp do ludzi, których wcześniej można było oglądać wyłącznie na ekranie telefonu. Liczba obserwujących staje się walutą, a odpowiednio przygotowany wizerunek może być wart więcej niż rzeczywistość.
A-ri zaczyna piąć się coraz wyżej. Przy okazji widzi jednak, że idealne profile ludzi znajdujących się na szczycie często niewiele mają wspólnego z ich prawdziwym życiem. Przyjaźnie są elementem biznesu, konflikty można wykorzystać do zwiększenia zasięgów, a luksus widoczny na zdjęciach nie zawsze oznacza prawdziwe bogactwo.
„Celebrytka” jest więc opowieścią nie o jednym oszuście, ale o całym środowisku opartym na kontrolowaniu tego, co zobaczą inni. Najważniejsze staje się nie to, kim bohaterowie są, lecz jak skutecznie potrafią sprzedać własną wersję siebie.
„Dziewczyna w masce”
Kim Mo-mi w dzień jest pracownicą biurową. Czuje się niezauważana, nie jest zadowolona ze swojego wyglądu i obserwuje życie, którego sama chciałaby być częścią. Nocą wszystko się zmienia. Mo-mi zakłada maskę i rozpoczyna transmisje internetowe jako Mask Girl. Ukryta za nową tożsamością może wreszcie dostać uwagę, której tak bardzo jej brakowało. Ludzie patrzą, komentują i podziwiają kobietę, nie wiedząc, kim naprawdę jest.
W pierwszą wersję dorosłej Mo-mi wciela się Lee Han-byeol, ale konstrukcja serialu jest znacznie bardziej skomplikowana. Bohaterka zmienia wygląd i tożsamość, a na różnych etapach jej życia grają ją również Nana i Go Hyun-jung. To nie jest wyłącznie formalny zabieg. Doskonale pasuje do historii kobiety, która coraz bardziej oddala się od osoby, którą była na początku.
Punktem zwrotnym staje się seria dramatycznych wydarzeń związanych z jej internetowym życiem. Od tego momentu „Dziewczyna w masce” gwałtownie zmienia ton. Historia o kompleksach i potrzebie akceptacji zamienia się w mroczny dramat kryminalny, w którym kolejne próby ucieczki od przeszłości tylko pogarszają sytuację.
„The Fabulous”
Ji Woo-min, Pyo Ji-eun, Joseph i Ye Seon-ho funkcjonują w świecie, który właściwie zawodowo zajmuje się tworzeniem iluzji. Moda ma wyglądać perfekcyjnie. Zdjęcia muszą sprzedawać marzenia, pokazy zachwycać, a ludzie pracujący za kulisami nie mogą pozwolić, żeby publiczność zobaczyła chaos potrzebny do osiągnięcia tego efektu.
Chae Soo-bin gra Ji-eun, która pracuje w branży PR, natomiast Choi Min-ho wciela się w fotografa Woo-mina. Ich przyjaciele również próbują znaleźć swoje miejsce w świecie mody: Joseph jest projektantem, a Ye Seon-ho modelką. Każde z nich chce osiągnąć sukces, choć szybko okazuje się, że droga do niego jest znacznie mniej efektowna niż końcowy rezultat prezentowany publiczności.
„The Fabulous” jest najlżejszą propozycją w zestawieniu. Nie znajdziemy tutaj oszustwa na skalę Anny Sorokin ani kryminalnego koszmaru znanego z „Mask Girl”. Jest za to ciągłe zderzenie wizerunku z rzeczywistością.
Bohaterowie uczestniczą w pokazach, sesjach i wydarzeniach, które z zewnątrz wyglądają jak spełnienie marzeń. Za kulisami mierzą się z odrzuceniem, niepewną pracą, niespełnionymi ambicjami i skomplikowanymi relacjami. Nawet ich życie uczuciowe nie pasuje do perfekcyjnego obrazu świata, którego są częścią.
„Supersex”
Rocco Tano dorasta w Ortonie w zupełnie innych warunkach niż te, z którymi będzie kojarzony jako dorosły mężczyzna. Fascynuje go starszy przyrodni brat Tommaso, a dziecięce doświadczenia, rodzina i pierwsze wyobrażenia o seksualności stopniowo kształtują człowieka, którym zostanie. Później Rocco Tano zmienia się w Rocco Siffrediego.
Alessandro Borghi gra dorosłego bohatera inspirowanego życiem jednej z najbardziej rozpoznawalnych gwiazd branży pornograficznej. „Supersex” nie jest jednak wyłącznie fabularyzowaną kroniką jego kariery. Twórców znacznie bardziej interesuje różnica pomiędzy publiczną personą a człowiekiem istniejącym poza nią.
Sukces daje Rocco pieniądze, popularność i życie niewyobrażalne dla chłopca, którym był wcześniej. Jednocześnie zaczyna wpływać na sposób, w jaki widzą go inni i jak on sam patrzy na siebie. Wizerunek, który umożliwił mu osiągnięcie ogromnej kariery, coraz trudniej oddzielić od prywatnego człowieka.
Zobacz także:
