Dobry serialowy romans nie zaczyna się od sceny w sypialni. Najpierw musi pojawić się napięcie – spojrzenie trwające sekundę za długo, przypadkowy dotyk albo rozmowa, po której oboje bohaterowie doskonale wiedzą, że właśnie wydarzyło się coś, czego nie da się już cofnąć.
WIDEO…
W „Bridgertonach” wystarczy, że Anthony i Kate znajdą się w jednym pomieszczeniu. W „Valerii” flirt pojawia się w momencie, gdy tytułowa bohaterka zaczyna kwestionować swoje małżeństwo. „Obsesja” idzie znacznie dalej i pokazuje romans, który od początku powinien być zakazany. Oto pięć seriali Netfliksa, w których bohaterowie mają wiele powodów, żeby trzymać się od siebie z daleka i niewiele ochoty, żeby rzeczywiście to zrobić.
„Bridgertonowie”
Anthony Bridgerton nie szuka wielkiej miłości. Po śmierci ojca przejął obowiązki głowy rodziny i do wyboru żony podchodzi niemal jak do kolejnego zadania. Przyszła wicehrabina ma spełniać określone wymagania, a uczucia tylko komplikowałyby sytuację. Kiedy królowa wskazuje Edwinę Sharmę jako diament sezonu, Anthony uznaje, że znalazł odpowiednią kandydatkę. Problemem okazuje się jej starsza siostra.
Kate Sharma, grana przez Simone Ashley, szybko orientuje się, że Jonathan Bailey jako Anthony nie zamierza żenić się z miłości. Próbuje więc odsunąć go od Edwiny. Każde spotkanie Kate i Anthony'ego przypomina jednak pojedynek. Rywalizują podczas polowania i gry w pall-mall, kłócą się, prowokują nawzajem i konsekwentnie zaprzeczają temu, co staje się coraz bardziej oczywiste.
Drugi sezon „Bridgertonów” długo powstrzymuje bohaterów przed przekroczeniem granicy. Anthony oficjalnie zabiega przecież o Edwinę, a Kate jest przekonana, że powinna chronić siostrę. Szczególnie mocno działa scena po użądleniu Kate przez pszczołę. Anthony, którego ojciec zmarł właśnie po takim zdarzeniu, wpada w panikę, a ich zwyczajowa walka na słowa nagle ustępuje miejsca fizycznej bliskości.
Twórcy wykorzystują również wszystkie klasyczne elementy romansu enemies-to-lovers: wymuszoną bliskość, zazdrość, taniec, przypadkowe spotkania i kolejne próby zachowania dystansu. Gdy bohaterowie wreszcie przestają udawać, napięcie budowane przez większość sezonu znajduje swoje rozwiązanie.
„Valeria”
Valeria ma męża, mieszkanie w Madrycie i kontrakt na książkę, której nie potrafi napisać. Z zewnątrz jej życie może wyglądać całkiem stabilnie. W rzeczywistości małżeństwo z Adriánem przechodzi kryzys, problemy zawodowe narastają, a ona sama coraz mniej wie, czego właściwie chce. Wtedy pojawia się Víctor.
Valerię gra Diana Gómez, a Víctora Maxi Iglesias. Poznają się dzięki Loli, jednej z najbliższych przyjaciółek bohaterki. Od początku między nimi pojawia się flirt, którego trudno nie zauważyć. Víctor jest pewny siebie, bezpośredni i nie ukrywa zainteresowania Valerią. Ona początkowo próbuje wyznaczać granice, ale robi to coraz mniej przekonująco.
Romans jest istotny przede wszystkim dlatego, że pojawia się w momencie rozpadu dotychczasowego życia bohaterki. Valeria nie może traktować Víctora jak zwyczajnego nowego partnera. Każde zbliżenie oznacza jednocześnie konieczność skonfrontowania się z tym, co dzieje się w jej małżeństwie.
Serial nie ogranicza się przy tym do jednej pary. Carmen, Lola i Nerea mają własne relacje, seksualne doświadczenia i problemy, a Madryt jest stale obecny w ich historiach – od barów i restauracji po mieszkania, imprezy i ulice miasta. To właśnie rozmowy czterech przyjaciółek często pokazują konsekwencje decyzji, które w scenach z Víctorem wydają się Valerii znacznie prostsze.
„Mroczne pożądanie”
Alma Solares jest wykładowczynią prawa i żoną sędziego Leonarda. Ich małżeństwo znajduje się w kryzysie, dlatego podczas weekendu spędzanego z przyjaciółką Alma pozwala sobie na coś, czego nie planowała. W klubie poznaje znacznie młodszego Daría Guerrę.
Maite Perroni gra Almę, a Alejandro Speitzer Daría. Ich pierwsze spotkanie szybko kończy się w łóżku. Alma traktuje tę noc jako jednorazową zdradę i po powrocie do domu próbuje wrócić do dotychczasowego życia. Wtedy odkrywa, że Darío wcale nie zamierza zniknąć.
Sytuacja staje się jeszcze bardziej skomplikowana, gdy mężczyzna pojawia się na jej zajęciach. Namiętność zaczyna mieszać się z obsesją, a równocześnie Alma próbuje wyjaśnić okoliczności śmierci swojej przyjaciółki Brendy. Kolejne odkrycia łączą Daría, Leonarda i ludzi z ich przeszłości w coraz bardziej niebezpieczną historię.
„Mroczne pożądanie” wykorzystuje romans jako punkt wyjścia thrillera. Seksualne napięcie pomiędzy Almą i Daríem nie jest dodatkiem do kryminalnej zagadki - bezpośrednio napędza kolejne wydarzenia. Bohaterka jednocześnie pożąda mężczyzny i zaczyna podejrzewać, że praktycznie nic o nim nie wie.
Serial jest też zdecydowanie bardziej dosłowny niż pozostałe tytuły w zestawieniu. Intymnych scen jest dużo, ale wraz z rozwojem historii zmienia się ich znaczenie. To, co początkowo wygląda jak spontaniczna przygoda, szybko zaczyna przypominać relację, nad którą żadna ze stron nie ma już pełnej kontroli.
„Obsesja”
William Farrow jest odnoszącym sukcesy chirurgiem. Ma żonę Ingrid, dorosłe dzieci i uporządkowane życie. Podczas oficjalnego przyjęcia poznaje Annę Barton. Problem w tym, że Anna nie jest przypadkową kobietą. Jest partnerką jego syna Jaya.
Williama gra Richard Armitage, Annę Charlie Murphy, natomiast w Jaya wciela się Rish Shah. Już pierwsze spotkanie Williama i Anny sugeruje, że oboje zauważają coś, czego zauważyć nie powinni. Niedługo później przekraczają granicę i rozpoczynają sekretny romans.
Anna ustala zasady. William ma nie kontaktować się z nią, kiedy jest z Jayem, nie zadawać pytań, których ona nie chce słyszeć, i nie próbować zmieniać charakteru ich relacji. Dla niego przestrzeganie tych warunków staje się jednak coraz trudniejsze. Zaczyna podporządkowywać kolejne elementy swojego życia możliwości spotkania z Anną.
Najbardziej niepokojące w „Obsesji” jest to, że William od początku ma świadomość stawki. Nie chodzi wyłącznie o zdradę żony. Ujawnienie romansu oznaczałoby również zniszczenie relacji z synem. Mimo to fascynacja Anną stopniowo wypiera wszystko inne.
„Cesarzowa Sisi”
Elżbieta von Wittelsbach nie jedzie do Bad Ischl po to, żeby zdobyć cesarza Austrii. Kandydatką na jego żonę jest jej starsza siostra Helena. Rodziny przygotowują małżeństwo, które ma być korzystne dynastycznie, a młoda Sisi pozostaje właściwie osobą towarzyszącą. Franciszek ma jednak inny plan.
Devrim Lingnau gra Elżbietę, a Philip Froissant cesarza Franciszka Józefa. Pierwsze spotkania bohaterów szybko pokazują, że Sisi znacznie bardziej odpowiada Franciszkowi niż przygotowywana do roli cesarzowej Helena. Elżbieta jest spontaniczna, nieprzewidywalna i nie zna wszystkich zasad obowiązujących na dworze. Właśnie to przyciąga mężczyznę funkcjonującego w świecie zbudowanym na obowiązku.
Decyzja Franciszka o wyborze Elżbiety natychmiast wywołuje konsekwencje. Sisi musi odnaleźć się na wiedeńskim dworze, gdzie jej zachowanie obserwuje arcyksiężna Zofia, matka cesarza. Do tego dochodzi Maksymilian, brat Franciszka, który również zaczyna interesować się młodą cesarzową.
Relacja Elżbiety i Franciszka nie rozwija się więc w romantycznej próżni. Towarzyszą jej oczekiwania dotyczące następcy tronu, polityczne kryzysy, konflikty rodzinne i dworskie intrygi. Franciszek musi wybierać pomiędzy uczuciami a obowiązkami monarchy, natomiast Elżbieta coraz boleśniej przekonuje się, że ślub z człowiekiem, którego pragnęła, oznacza jednocześnie wejście do świata, w którym niemal każda część jej życia podlega kontroli.
Zobacz także:
